Odsłuch
Za sprzęt do odsłuchów posłużył mi głównie odtwarzacz Sansa Clip+ wzmocniony przez FiiO E6, a także E17 we współpracy z E9. Sprawdziłem słuchawki w różnych konfiguracjach nakładek i z rożnym repertuarem muzycznym w formatach stratnych i bezstratnych. Dobór nakładek miał duże znacznie dla brzmienia Brainwavz M4 i M5. Dodatkowo oba modele lekko szumią – da się to wychwycić, ale nie przeszkadza w odsłuchach. FiiO E6 ustawiany był w dwóch trybach – same wzmocnienie oraz wzmocnienie basu i sopranów.
Brainwavz M4 ze standardowymi, silikonowymi nakładkami
Słuchawki brzmią praktycznie w kształcie litery V – niższa średnica jest wycofana względem basu i sopranów, jednak wyższej średnicy i sopranów jest nieznacznie więcej niż basu. Dodaje to brzmieniu jasności i czytelności, ale jest dostatecznie ciepło, a góra nie irytuje – jest lekko szumiąca, ale przyjemna. Proporcja pomiędzy pasmami jest zachowana – słuchawki są dynamiczne i żywe, dźwięk jest dobrze kontrolowany – lekko syntetyczny, ale dostatecznie uniwersalny by zabrzmieć w wielu gatunkach. Brzmienie nie jest agresywne, lecz miękkie i delikatne. Szczegółowość stoi na dobrym poziomie. Dźwięk jest bliski i bezpośredni, nie muli i dobrze prezentuje instrumenty. M4 nie budują dużej sceny dźwiękowej i nie zachwycają stereofonią – wydaje się, że grają głównie w głowie i przy uszach, z dostatecznie dobrą głębią i separacją. Ogólnie brakuje mi w nich niższej średnicy, dociążyłoby to dźwięk i wspomogło bas, oraz większej przestrzeni. Brainwavz M4 brzmią konsekwentnie, ale nie porywają – nacisk położony został na czytelność muzyki, brakuje im trochę koloru i energii.
Brainwavz M4 z piankowymi Comply S
Słuchawki z piankowymi nakładkami brzmią z jeszcze większym naciskiem na soprany i wyższą średnicę. Dźwięk jest bardziej otwarty, jednak bas wybrzmiewa słabiej. Wyższa średnica zabrudza dźwięk – robi się piaszczyście, ale nie ostro, dźwięk jest lekko wypłowiały. To dosyć specyficzne brzmienie, które mnie nie przypadło do gustu – wolę M4 z silikonowymi nakładkami.
